
Leuk dat je er bent! Jij bent vast op zoek naar informatie voor je boekbespreking, leeskring, spreekbeurt, of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar de schrijver van de Tijdverbinders. Dat ben ik dus, Daphne Liebrand! Dan ben je hier in ieder geval op de juiste plek.
Geboren
Jawel hoor, daar was ik dan! Op 30 oktober 1975 werd ik geboren in het Noord-Brabantse dorpje Oeffelt. Ik was als kind heel klein, zelfs de kleinste van de klas, maar dat vond ik helemaal geen probleem. Ik was namelijk ook heel snel en vrolijk. Hoe lang ben ik nu, vraag je je af? Nou, dat valt best mee hoor. In mijn paspoort staat 1 meter en 58 centimeter.
Werk aan de winkel
Twee jaar na mijn geboorte kreeg ik een zusje. We speelden bijna altijd samen. Natuurlijk hadden we ook wel eens ruzie, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Mijn ouders hadden toen ik heel klein was – samen met mijn oma en oom en tante – een kruidenierszaak en twee rijdende winkels. De winkelwagens noemden we die. Op zaterdag en in de vakanties mocht ik wel eens mee. Dan zat ik op een hoge stapel kratten met chocomelflessen en reden mijn vader en ik van huis naar huis. Ik wist precies bij welke huizen ze een grote hond hadden. Daarvoor was ik altijd een beetje bang. Dan bleef ik altijd binnen en liet ik mijn vader de boodschappen afleveren. Bij de andere huizen mocht ik de mandjes ophalen waar de lege melkflessen in zaten. Later werd de kruidenierszaak verruild voor een supermarkt. Daar had ik mijn eerste baantje; ik werd caissière.
Schrijven
Zodra ik op school leerde lezen en schrijven, ging er een wereld van fantastische verhalen voor me open en wilde ik zelf ook schrijver worden. Ik heb heel wat verhaaltjes bedacht. Vaak begon ik in een leeg schriftje en na een paar hoofdstukken liep ik vast en begon ik weer aan een ander verhaal. Ook schreef ik liedjes en gedichtjes. Toen ik ouder werd, schreef ik wat minder en beleefde ik mooie avonturen tijdens mijn reizen. Tot ik met mijn gezin op vakantie was in Denemarken. Zomaar opeens kwam het verhaal De Vikingbroche in me op. Ik was in het Vikingcentre in Ribe – precies daar waar het verhaal van de Tijdverbinders begint – en zag het helemaal voor me. Toen heb ik de schrijfvonk in mezelf weer ontdekt. Ik heb schrijfles genomen en na heel veel onderzoek, schrijven, leren, schaven, nog meer onderzoek, herschrijven en nog meer herschrijven, leren en schaven is mijn eerste kinderboek af! Het was een hele klus – bijna een reis! – maar wat ben ik trots!
Lezen
Mijn moeder las ons altijd verhaaltjes voor toen mijn zusje en ik klein waren. Ik ben opgegroeid met Nijntje, Jip en Janneke, Wipneus en Pim, Pinkeltje en heel veel sprookjes. Vooral van de Efteling! Zodra ik op school leerde lezen, las ik alles wat los en vast zat. Best bijzonder eigenlijk, want ik was hartstikke dyslectisch. Daarover lees je verderop meer. Als schoolmeisje was ik dol op boeken over paarden, verhalen over weeshuizen en kinderen die in een molen woonden. Als ze maar avontuurlijk waren of met het verleden te maken hadden. Roald Dahl, Astrid Lindgren, Guus Kuier en wat later Jan Terlouw, Paul Biegel en Thea Beckman waren mijn favoriete auteurs (dat zijn schrijvers). Ik heb ook alle Harry Potter-boeken minimaal vijf keer gelezen. Omdat ik vijfentwintig jaar leerkracht ben geweest en sinds 2014 moeder ben, heb ik heel veel kinderboeken voorbij zien komen. Ik kan nog altijd erg genieten van de verhalen van Dummie de Mummie, Mus en Kapitein Kwaadbaard en Films die Nergens Draaien.

Dyslexie
Het kan dus, juf en schrijver worden terwijl je dyslexie hebt. In de tijd dat ik op de basisschool zat, was er bij leerkrachten weinig bekend over dyslexie. Er waren bij mij op school nog geen AVI- en ‘Drie Minuten Toetsen’ – je weet wel, zo snel mogelijk woordrijtjes lezen en dat van drie verschillende bladen. Bovendien vond ik lezen heel leuk en mijn moeder nam er ook alle tijd voor om thuis met mij te oefenen. Dus daardoor viel ik niet echt op. Alleen spellen … dat was een ramp en ik snapte maar niet waarom ik het niet kon. Ik gooide constant de b en de d door elkaar en ook de eu en uu vind ik rotletters – ik weet het, eigenlijk zijn het klanken. Ook draaide ik alle cijfers om, dus 36 werd 63 en ik kon links en rechts niet uit elkaar houden. Mijn vader en zusje hadden hier ook last van en in die tijd dachten we dat het een ‘erfelijk dingetje’ was en lachten er een beetje om. Ik ontdekte wat dat ‘erfelijke dingetje’ was toen ik de Pabo deed. Dat is de opleiding om leraar te worden. Opeens viel alles op zijn plek en met veel aandacht, geduld én heel veel oefenen, kan ik inmiddels bijna alles goed lezen en spellen. Dyslexie hebben heeft ook voordelen hoor. Wist je dat dyslecten vaak ontzettend creatief zijn. Je moet namelijk constant oplossing bedenken voor dat wat lastig is. Ik laat me niet afstoppen door dyslexie. Ik stop mijn creativiteit lekker in mijn boeken, dan hebben jullie er ook nog wat aan!
Juf Daphne
Als klein meisje wilde ik al juf worden. Eigenlijk wilde ik heel veel worden: zangeres, schrijver, caissière, onderzoeker, dokter en noem maar op. Als bijbaantje werkte ik in de supermarkt van mijn ouders en daarna heb ik een tijdje in de kinderopvang gewerkt. Tussendoor haalde ik mijn Pabo-diploma. In de vijfentwintig jaar dat ik voor de klas stond, heb ik alle groepen gehad. Daarbij leerde ik dat ik echt geen kleuterleraar ben. Groep 3 vind ik daarentegen wel weer ontzettend leuk. Toch geniet ik het meest in de bovenbouw. Groep 8 is mijn favoriete groep. Het is zo’n bijzonder jaar. Er wordt hard gewerkt, er zijn veel ‘laatste keren’, maar ook het klaarstomen voor een nieuw begin én veel bijzondere momenten, waarvan het kamp en de eindmusical er met kop en schouders bovenuit steken. De vakken waarvan ik het meeste geniet om ze te geven, hebben altijd met wereldoriëntatie te maken. Ik doe dan niet zoveel met de leer- of werkboeken. Ik vertel liever zelf. Ook voorlezen en samen lezen vind ik heerlijk. En nee, niet saai een werkblad maken over wat je hebt gelezen, maar echt dieper ingaan op het verhaal of de tekst. “Wat voel je bij het verhaal? Wat zou jij doen in zo’n situatie?” Dat soort vragen stel ik dan. Inmiddels sta ik niet meer voor de klas en ben ik fulltime schrijver. Wel kom ik graag op scholen om voor te lezen of een les te verzorgen. Ik geef workshops aan kinderen en leraren, daarvoor mag je juf of meester me altijd mailen.
Huisdieren
Bij mijn ouders thuis hadden we een hele beestenbende. Twee honden, parkieten, goudvissen, hamsters en konijnen. Er huppelde altijd wel wat rond. Toen ik met mijn man ging samenwonen hadden we twee katten en een hond. Deze zijn inmiddels overleden. Sinds de zomer van 2025 hebben we een lieve hond; Bommel. Ze houdt me gezelschap als ik in mijn eentje zit te schrijven.
Wereldreiziger
Omdat mijn ouders een eigen bedrijf hadden bleven we meestal dicht bij huis als we op vakantie gingen en dat vond ik helemaal prima. Toen ik volwassen werd, ontdekte ik het reizen en sindsdien is er geen houden meer aan. Ik ben op alle continenten behalve Antarctica geweest en heb toen mijn kinderen twee en vier jaar oud waren met mijn gezin een wereldreis gemaakt. Daarna ben ik voor Kleine Wereldreiziger gaan bloggen en schrijf ik reisgidsen voor gezinnen, maar ook reisgidsen speciaal voor kinderen. Omdat reizen en schrijven het liefste is wat ik doe, heet mijn uitgeverij Wereldschrijviger.

Deze vragen stellen veel kinderen aan mij:
Wat is je lievelingseten?
Ik vind de spaghetti met verse tomatensaus die mijn man maakt het allerlekkerste. Verder eet ik graag sushi en kun je me wakker maken voor chocolade.
Waaraan heb je een hekel?
Ik heb er een hekel aan als mensen smoesjes bedenken. Zeg maar gewoon eerlijk waarom je te laat bent, iets vergeten bent enzovoort. Ik heb ook een hekel aan koken. Dat doe ik eigenlijk nooit en ik kan het ook niet goed. Ik kan zelfs een gekookt ei laten aanbranden.
Wat is je lievelingskleur?
Mijn lievelingskleur is rood.
Wat is het mooiste land dat je bezocht hebt?
Mijn favoriete land is al heel lang Zuid-Afrika. Daar heb ik al heel vaak doorheen gereisd en ik heb er zelfs reisgidsen en een safarigids voor kinderen over geschreven. Ik houd van de vele verschillende landschappen, de bijzondere dieren, de lieve mensen en de prachtige muziek die ze maken. Nieuw-Zeeland staat op een goede tweede plaats. Het is alleen een beetje jammer dat het letterlijk aan de andere kant van de wereld ligt en je zo lang onderweg bent om er te komen.
Hoeveel kinderen heb je?
Ik heb twee kinderen, een jongen en een meisje. Mijn eigen Tim en Amy – maar zo heten ze niet echt hoor!
Hoe oud zijn Tim en Amy eigenlijk?
Tijdverbinders Tim en Amy zijn jonge tieners. Tim is 2 jaar ouder dan Amy. Doe ik geheimzinnig? Klopt! Ik heb Tim en Amy expres een beetje mysterieus gemaakt. Er staat nergens hoe oud ze zijn of hoe ze er uit zien. Zo kun jij er lekker je eigen beeld bij vormen.
Wanneer komt er een nieuw deel van de Tijdverbinders en waar gaan ze heen?
Waneer het nieuwe deel komt weet ik nog niet. Ik ben in ieder geval al wel flink aan het schrijven. Waar ze heen gaan, houd ik nog even geheim.

